bu hikayede hiçbir sigara zarar görmemiştir

temmuz 5 sabahı kadar serin yatağın o tarafı.
alt üst kirpiklerim tüm gece birbirlerine doyamamış, ayırması çok zor.
el yordamıyla saati bulmaya çalışıp kafamı çeviriyorum.
ah ulan nasıl göreyim- her sabah ne denli miyop olduğumu unuturak uyanıyorum.
bu saatlerde ürpererek balkona çıkmayı çok seviyorum.
sabahlığım 10 yıllık, henüz edebi cümlelere yedirilecek yaşta değil.
elimin tersiyle akan burnumu siliyorum.
gözüm çiçekleri kesiyor.
itiraf edeyim, evim güney cepheye bile bakmıyor.
haliyle her geçici heves sonucu alınan çiçekler kadar intikam istiyorlar.
eğreti rüzgar gülünü ilk kez döndüren rüzgarı yakalıyorum.
ben bu sabah, farklı olarak, bir sevgiyi öldürüyorum; şehirler kimbilir hangi olaylara gebe.
sıkıyorum, son damlasına kadar çıkartıyorum.
son kullanma tarihini asla umursamayan bir adamı daha uğurluyorum.
ben maalesef, ağzımın tadını bozamıyorum.

mahkumun son arzusudur

Dramaya ihtiyacımız vardı gecenin bir saatinde,
Biz de evden çıktık.
İnsan kendisini en genç nasıl geri çıkacağı düşüncesini erteleyerek bir yokuştan koşar ayak indiğinde hisseder.
Biz yıllardır kendimizi, avuçlarımız avuçlarımızda en genç hissettik.

Aralık aylardan.
Posta kartı atacağım muhtemelen, üzerinde üşümüş bir Paris fotoğrafı.
Uzun süre bakma, gözlerin daha fazla üşürse beyaz olacak.
Kapat.

they're just spies

we're all fugitives
look at the way we live

Öf

Bi süre geçtikten sonra abartılmıyor ya hani çoğu şey.

Ne yazık aslında.

Abartınız hanımlar ve beyefendiler.

Mesela, atlayınız ilk gelen otobüse.

30M de gelse, sanki hiç gitmemiş gibi Beşiktaş'a, gidiniz. 

Başka örnek gelmedi aklıma. 

Neyse.

Babama ilk kez benim izlemekten keyif aldığım bir televizyon programını tek bir uzaktan kumanda hamlesiyle değiştirdiğinde inanamamıştım. Ama ben izliyordum ve sonunu merak ediyordum? Nasıl bu kadar görmezden gelebildi beni? Odama gittim.

babam, kahramanım olmaya yaklaşamadı bile.

-Anne, hep kanepede oturup portakal soyardı-

Annem, ne zaman portakal soymak istesem elim kokmasın diye izin vermez, kendi soyduklarını ağzıma tıkıştırırdı. Sanardım ki, hayata O'nun yapamadıklarını yapmak için gelmişim. Aptallık ya, buna inandım durdum 23 yıl.

Ha, bir de..
Ben bir gün kalbimi deşerek, kanatarak, kaşıyarak bir şeyler karaladım kağıda.
Sonra onu evin bir yerlerine saklayıp, gittim tek başıma.

okumuşlar.
ağlamışlar.
etkilenmedim.
ağlamaları için yazmamıştım.

O kağıt, çok değerlidir hükmümde.
Bu akşam o kağıda zerre kadar önem verilmediğini fark edebildim sonunda.
O kağıda rağmen, ağızlar kıpırdadı, sesler azaldı, ağızlar kıpırdadı, ağızlar karardı.
Hak etmeyen anne ve babayaydı o içtenlik.
Geri alabilsem, alırdım.
Kanata kanata, tüm sözleri çıktığı yere sokardım.

dün gece ne mi oldu

hormonlarıma yaptırımda bulunmayı hiç istemem.
emredilmiş bir mutluluk değildi, onu önce bir kabul etmek lazım.
böyle organik bir duygusallık görülmüş mü daha önce, toprak kokuyor mis gibi.
birisi asfaltta değil pamuklu yastıklarda yürüdüğünü söyledi.
diğeri sadece "muazzam" diyebildi
öbürü saatlerce şunun yüzünü izledi
herkes olmamalı bence zaten o odada
sadece ayaklarımla ılık ılık derelerin ayaklarını birleştirdiği birkaç insan işte.

yeni yılın ilk yazısı

23'üme bir günden az zaman kalmışken, tüm burç yorumlarımı okudum ve müthiş bir talihsizlik sonucu kaydedemeden bilgisayarın kapanmasıyla master başvurum için saatlerce emek vererek gözlerimin nuruyla yazdığım motivation letter'ımın uçup gitmesini hayra yormaya karar verdim.

Allaaam burç yorumları bize tam olarak istediğimiz şeyi mi veriyordu lan yoksa....

Bu arada tarihe ilk kez info@...'lı mail adresine trip atan insan olarak geçebilirim.
LSD içeceğinize master'a başvurun amk.
Nasıl kafalar nasıl kafalar.

Bu arada yeni yıl kararı: Her cümlenin başlangıcını büyük harfle yapıcam.... çünkü artık büyüdüğümün farkında... FAK!