seyahat playlist'i yapmaya başlayabilirim diye düşünüyorum.

sokak lambaları neden bana bu kadar melankoliyi çağrıştırıyor, çözemedim.

yükseleni bilmemne olan şapşal burcu kadını.

ne oldum dememeli...

osman beni telefonla en son Paolo Nutini konserinde arayıp Candy dinletmişti.

Aradan 1,5 yıl geçti.

osman az önce beni telefonla Justin Bieber konserinde arayıp Baby Baby dinletti.

galiba garip bir deneye kurban gidiyorum.
rızasız.

Oh mon dieu..mü desem

Uyandığımdan beri aklıma Paris geliyor durup durup.
Hayatıma ait olamayacak kadar güzellikteki koca koca günler..
Bir daha asla yaşayamayacağım renkteki heyecan..
Güzel bir ağustos sabahı, taş yollara bakan odamın penceresini açıp kafamı çıkartıyorum.
Hemen karşımdaki cafe'nin garsonu gülumseyerek el sallıyor bana: "BONJOUR MADAME!"
Hararetle el sallıyorum tabii:
"BONJOUR MONSİEUR!"

Gözlerimi açıyorum.
Odamdayım.

Şu an içimde bir hoşluk var diyelim.
İçimdeki hoşluk da birinden ötürü diyelim.
O birine, tam şu an "içimdeki hoşluk senden kaynaklı" dememem ve bunu kendime saklamam fazlasıyla saçma.
Her gün binalar kirişlerinden sarsılıyor, her gün bir adam hatalı solluyor, her gün bir hücren kendini kanserliyor, her gün bir rögar kapağının üzerinden geçerken düşebileceğini düşünüyorsun,
E be dalyarak, neden işi şansa bırakıyorsun.
Konuşsana.